İNSAN: NASIL ÖZÇIKARINA AYKIRI DAVRANIR..?

Objektif kuralların egemen olduğu insana özgü bir yaşamda, rasyonel insanlar arasında, hiçbir çıkar çatışması olması mümkün olamaz.
Düşünme zahmetine katlanabilen, kendi içinde tutarlı, dürüst ve rasyonel bir yaşam süren bireyler; eylemlerinin sorumluluğunun bilincinde olurlar.Objektivizm, mevcudiyetin varolduğu aksiyomunu temel alır. Objektif gerçeklik ”duygu-his-dilek-umut ve korkularımızdan” bağımsız olarak vardır. Objektivizm, insanın gerçekliğini algılamak ve eylemlerine yol göstermek için, tek aracın mantık olduğunu savunur. Mantık,insanın duyularıyla elde ettiği bilgileri, tanımlayan ve düzene sokan işlemdir. Objektivist etiğin değer standardı, insanın insanca vasıflarını koruyarak yaşaması,yani rasyonel bir varlığın kendine yakışır şekilde hayatta kalması için gerekli olan neyse odur. Objektivist etik özünde insanın kendi iyiliği için yasadığinı, kişisel mutluluğunun en yüksek ahlaki amacı olduğunu ve ne kendini başkaları için ne de başkalarını kendisi için feda etmesi gerektiğini savunur. Rasyonel egoizmi temel alan, insana özgü bir yaşamda, insanlar değil kurallar ve fırsatların eşitlenmesi temeldir. Çıkarların çatışmasının sebebi:”subjektivizmi” temel almaktır.

KENDİSİNİ TAHRİP GÜCÜNE SAHİP TEK CANLI İNSANDIR

“Bilinçli olmak ile olmamak” arasındaki tercih;”yaşamak ile ölmek” arasındaki tercihtir.İnsan özçıkarını bilinci ile keşfeder. Bilinçsiz insan bunu başaramaz. İnsan hem keşfettiklerinden daha fazlasını “bilemeyeceğini” bilmeli hem de olgularla ilgili delillerin gösterdiğinden, sanki daha az biliyormuş gibi davranmalıdir. Objektif geçerlilik, realitenin olgularına referansla belirlenir. Olguları teşhis edecek olan insan olduğu için, objektiflik insan bilgisinden önce gelmez. Yani objektiflik alim-i mutlak olmayı gerektirmez. İnsan bilincinde olduğu “mevcut bir şeyin” kimliğini keşfe uğraşabilir. “Akla sadakat” çığlıği ile aklı inkar edenler: mevcudiyeti “mevcut olmayan”, bilinci “bilinçsizlik” vasıtasıyla ispatlamak yoluna gitmekteler. Oysa mevcudiyet ve kimlik şeylerin ta kendisidir.Bilinç de bu haberdarlık durumunun ta kendisidir. “Mevcudiyet ile bilinç-realite ile ondan haberdarlık-bilgilenmenin öznesi ile nesnesi” arasındaki ayrımların farkında olmak bilginin ön şartı ve objektifliğin temelidir.
Mevcudiyet, kimlik ve bilincin zıddı;hükümsüzdür,geçersizdir,anlamsızdır:ŞEYLER NEYSE ODUR. A=A’ dır. Varlık kavramından yola çıkarak “yokluk” kavramına erişilebilinirr. Fakat “yokluk” kavramından yola çıkarak”varlık” kavramına erişilemez. Çünkü “yokluk” bir sıfırdır, bir hiçliktir: Bir boşluktur. Bu nedenle mevcudiyetin zıddı bir “gayri mevcudiyet” den bahsedilemez. Gayri mevcudiyet bir olgu değildir, bir olgunun yokluğudur. “Düşünceyi-duygudan,bilgilenmeyi-değerlendirmeden,gözlemi-hayalden” ayırt edemeyenler “mevcudiyetle-bilinç,nesneyle-özne” arasındaki ayrımında farkına varamazlar. Bu nedenle hiçbir içsel durumlarının anlamını kimliklendiremezler. Sonuçta bütün hayatlarını, kendi kafataslarından başka bir yer olmayan bir hapishanede, bir mahkumun ürkeklik duygusu içinde geçirirler.Başlarını kaldırıp realiteye bakmaktan korkarlar. Kendi bilinçlerinin esrarı ile felç olurlar. Böylesi bir insan, özçıkarinı asla keşfedemez ve hatta özçıkarına aykırı davranabilir. “İnsan zihni ile realite” arasına uçurum koyan teoriler felsefenin kriteri olamaz. “Şüphecilik” maskesiyle “bilim-siyaset-kültür ve sanatı” yozlaştıran böylesi akıl düşmanlarıdır. Bu anlamda insanlara düşünmeyi öğreten fiziki bilimler değil felsefedir.. “Neyi-nasil biliyorum?” sorusuna cevap veren felsefe: ”Ne?” sorusuna cevap veren özel bilimleri mümkün kılar. “İnsanlara bilgi elde etmenin imkansız” olduğunu iddia eden “şüphecilik” ile “bilginin gayretsiz olarak elde edilebileceğini “iddia eden “mistizm”; aynı kalp paranın iki yüzüdür. Bunların “ciltler dolusu kitapları ile yaptıkları felsefik kıvırtmalar”, bir sirk filinin tek ayağı üzerinde dans etmesine benzer..!

İNSAN BEDENİNE GÖSTERDİĞİ SAYGIYI BİLİNCİNEDE GÖSTERMELİDİR

İnsan nasıl ki fiziki aletlerin yapımında objektif kriterleri temel alıyorsa: ayni şekilde bilgilenmesinin aletleri olan “kavramların teşkilinde de” objektif kriterleri temel almalıdır. Bilgilenmenin kanunlarının türetileceği kaynak “mevcudiyet ve bilgilenme yeteneğinin” tabiatıdır,kimliğidir. İnsan ancak: “tabiata itaat etmekle”, ona kumanda edebilir ve onu anlayabilir. İnsanın “fiziki mevcudiyet ve bilincini” özgürleştirmesi böylece mümkün olur. Mevcudiyetin önceliği aksiyonu, kimlik kanunu; “metafiziken verili olan ile insan yapısı “şeyleri ayırır. Bunları birbirleri ile aynıymış gibi göstermek,tüm akıldışı teorilerin temel tekniğidir. Tabiata "kurban-rüşvet" verirken, insana kırbacı-zoru dayatmaları, bu tekniğin temel amacının takdiğidir.

HAKİKAT REALİTENiN TEŞHİSİDİR

Realitede çelişki mevcut olamaz; dolaysıyla bilgilenme sürecinde bir çelişkinin ortaya çıkması, bir hata yapıldığının delilidir. Mantık, işte bu “çelişkisiz kimliklendirme” sanatının, yeteneğinin adıdır. Mantık subjektif bir oyun değil, realitenin objektif teşhisidir. Hakikatin kaynağı ve yaratıcısının " tabiat üstü güçler veya insan zihninin iç yapısı “ olduğunu iddia etmek:realiteyi inkara teşebbüstür ki bu, gördüğü halde “kör”, duyduğu halde “sagır” oldugunu iddia etmekle birdir. Realiteden bağımsız ne bir düşünce nede bir hakikat olabilir. Realiteden bağımsız bir “akıl tarifi” akla karsı güvensizliğin ve aklı felç etmenin temelidir. Felsefeyi insan aklına, insan hayatına, felsefeye düşman hale getiren böylesi akıldışı uydurmalardır. Metafiziğin inkarı, ahlak ve politikanin felsefe alanından çıkarılması sefaletin felsefesidir. Ancak algıladığımız bir şey ve bilince sahip birisi mevcuttur.Şeyler bilinçten bağımsız olarak mevcuttur.Bilinç, bilince sahip birisi varsa söz konusudur. Hiçbir şey mevcut değilse, hiçbir bilinç de olamaz. Algılandığı iddia edilen şey mevcut değilse: algılamayı yaptığı iddia edilen şey bilinç değildir.

BİLDİĞİMİZİ BİLMEKSİZİN-NEYİ KESİN OLARAK BİLDİĞİMİZİ SÖYLEYEMEYİZ

Bir şeyi kesin olarak bilmek yeteneğinden yoksun olmak “akıl yürütme-seçme ve davranma kapasitesinden” yoksun olmak demektir. İşte amaçlanan şeyde tam da budur: İnsanı tercihlerinde güvensiz kılmak...! İnsanın algılama yeteneği otomatik, fakat bilinci iradidir. İnsan bilgiyi gayret göstererek edinir, gayret göstermeden edinemez. Bilgilenme yöntemini de kendisi keşfetmek zorundadır. Hakikati-yalandan, başka türlü ayırt edemez. İnsan zihnine fikirler doğuştan depo edilemez. (Tabula Rasa) Akıl “duyuların” sağladıgı malzemeyi teşhis edip bütünleştiren bir yetenektir ve realiteyi kavramakta yeterlidir. Akıldan üstün herhangi bir kavrama yeteneği yoktur. İnsan bildiklerinden pekala emin olabilir. İnsan sürekli bir şüphe içinde olmaya mahkum değildir. Ancak böylece kendine güvenerek, realiteyle alışveriş işini başarabilir..

İNSAN KURBANLIK HAYVAN DEGILDIR...

İnsanın kendisini başkalarına feda etmesi, ahlaki bir görev veya erdem olamaz. İnsanlar arasında fedaya dayanmayan bir yarıimı düzenleyen ahlaki prensipler, rasyonel olarak ortaya konabilir. Feda: bir değeri ondan daha az olan bir değer karşılığında veya hiçbir değer elde etmeden teslim etmektir. Bir insanın erdemini ve değerlerini “teslim veya reddettigi veya onlara ihanet ettiği dereceyle” ölçmek akıl dışılıkdır. “Yabancılara veya düşmanlara” yapılan yardım “”sevilenlere” yapılan bir yardımdan daha “erdemli ve daha az egoistçe” olamaz. Aksine rasyonel bir insan, bir değeri daha az bir değer ugruna vermez, feda etmez. Kaldı ki bir insanın sevdikleri için yaptıklari “feda” teşkil etmez. Çünkü sevilenlerin hayatı, varlığı: parayla alabileceği bütün şeylerden daha kıymetlidir. İnsana sevdiklerini kurtaracağı yerde: hiç tanımadığı, kendisine hiçbir şey ifade etmeyen “başkalarını” kurtarma fedakarlığını dayatmak akıl dışıdır. Rasyonel bir insan tanımadıği on insan yerine, neden sevdiği insanı kurtarır? Çünkü, kendi mutluluğu, hayatının en yüce gayesidir ve sevdiğinin hayatta kalması kendi mutluluğu için gereklidir. Ancak kendine saygıdan yoksun bir insan, kendi hayatını, rasgele bir yabancının hayatından daha değersiz görür. Her insan kendi hayatından sorumludur;ancak bir olağanüstülükte, gücü yettiğince yabancılara yardım eder. Ancak bir ahlak sistemi, böylesi “olağanüstülük ve felaketler” temeli üzerinde kurulmaz. Rasyonel ahlak, normal bir yaşamı ve insan mutluluğunu temel alır ki bu, olağan üstülüklerdeki rehberliği de yapabilecek olan tek ahlakdır. İnsanlar arasında gerçek iyilikseverliği ve dostluğu yok eden:böylesi “feda”doktrinleridir.Çünkü:" Ya kendini-ya baskasını feda ikilemi " akıl dışılıkdır.

BİREYCİLİK “BİREY HAKLARININ” ÜSTÜNLÜĞÜNÜ KABULDUR

İnsan başlı başına bir amaçdır, başkalarının amaçlarının bir aracı olamaz. İnsan bağımsız olarak düşünebilmeli, yargılamalı ve hiçbir şeye, kendi aklının hükümdarlığından daha üstün bir yer vermemelidir. İnsanın rasyonel bir varlık olarak hayatta var kalabilmesi için: bireycilik objektif bir ihtiyaçdır. “Başkalarının hakkını tanımayan, arzulanan her şeyi yapmayı öneren " irrasyonel-sahte-bireycilikle ", rasyonel bireycilik karıştırırmamalıdır.

KAYNAK:A. Rand ve S.Sakman’ ın tüm eserleri.